Ποτέ ξανά κίτρινα δόντια

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ

Η ελληνική γραφή είναι η τελειότερη του κόσμου γιατί μόνο σ’ αυτή από τη μια υπάρχουν γράμματα για όλους τους φθόγγους και από την άλλη έχουν επινοηθεί και τα εξής γράμματα και σημεία, που, όπως θα δούμε πιο κάτω, βοηθούν στο να καταγράφεται ο προφορικός λόγος όχι μόνο ως το μαγνητόφωνο (ό,τι λέμε φθογγικά), αλλά και κάτι παραπάνω (ό,τι εννοούμε και ετυμολογικά):

Α) Τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και μικρά γράμματα: α, β, γ…

Τα μικρά γράμματα: α, β, γ… δεν είναι για απλοποίηση της γραφής («επισεσυρμένη γραφή»), όπως λέγεται, αλλά επινοήθηκαν για νοηματικούς λόγους, για να υποδεικνύουν στον αναγνώστη, σε συνάρτηση με τα κεφαλαία, ότι η λέξη που αρχίζει από τέτοιο γράμμα δεν εκφράζει κύριο πρόσωπο, αλλά κοινό, π.Χ.: νίκη & Νίκη, κριτικός & Κρητικός, αγαθή & Αγαθή…

Με κεφαλαίο γράμμα γράφεται το αρχικό γράμμα της κάθε περιόδου (πρότασης) και το αρχικό γράμμα του κάθε κύριου ονόματος, π.χ.: αγαθή & Αγαθή, νίκη & Νίκη, κόκκινος & κ. Κόκκινος..

Β) Τα ορθογραφικά σημεία: η απόστροφος, το τονικό σημάδι και τα διαλυτικά

Τα ορθογραφικά σημεία ( = το τονικό σημάδι, η απόστροφος κ.τ.λ.) δεν υποδείχνουν προσωδία, όπως λέγεται, αλλά τις τονισμένες και άτονες συλλαβές, καθώς και τα φθογγικά πάθη των συλλαβών των λέξεων στο λόγο (= την προφορά με συναίρεση, συνίζηση, έκθλιψη κ.τ.λ.), π.χ.: έξοχη (επίθετο) & εξοχή (ουσιαστικό), σόλα (παπουτσιού) & σ’ όλα (έκθλιψη = σε όλα), μία (δυο συλλαβές) & μια (μια συλλαβή, συνίζηση), θεϊκός (ασυναίρετα, το εϊ = δυο φθόγγοι) & θείος (συνηρημένα, το ει = ένας φθόγγος)). Ομοίως: ποίος & ποιος, πότε & ποτέ, σ’ όλα = σε όλα & σόλα, λίγα από όλα & λίγ’ απ όλα…

Γ) Τα ομόφωνα γράμματα των φωνηέντων: Ο(ο) & Ω(Ω), Ε(ε) & ΑΙ(αι), Η(η) & Υ(υ) & Ι(Ι)…

Τα γράμματα Η(η), Ω(ω), Υ(υ) δεν είναι γράμματα που παρίσταναν αρχαίους φθόγγους που σήμερα συνέπεσαν με τους Ι, Ο, όπως λέγεται, αλλά γράμματα που προέκυψαν από παραποίηση του σχήματος των Ι(ι), Ο(ο), με σκοπό να δημιουργηθούν τα ομόφωνα γράμματα (ενός ή δυο στοιχείων): Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) & ΟΙ(οι)… με τα οποία, βάσει κανόνων, γίνεται στη γραφή υπόδειξη της γενικής ετυμολογίας (του μέρους ή του τύπου κ.τ.λ.) των λέξεων (γράφοντας π.χ. τα θηλυκά με –η, τα ουδέτερα με –ι κ.τ.λ.) και έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, π.χ.: κουτί & κουτή & κουτοί, λύρα & λίρα.

Πιο απλά με τα ομόφωνα γράμματα: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι)… υποδεικνύουμε στην κατάληξη το μέρος του λόγου ή τον τύπο του σημαινομένου που φανερώνει η λέξη, γράφοντας π.χ.: με –ο, η, ι τον ενικό των πτωτικών: καλό, καλή, νίκη, τιμή, σύκο, φιλί,…, με –ω, ει τον ενικό των ρημάτων: καλώ, γελώ, τρέχω, σήκω, καλεί,. (Ομοίως τα υπόλοιπα μέρη λόγου, γένη, αριθμοί κ.τ.λ.) και στο θέμα τη ρίζα ή την πρωτότυπη λέξη μιας παράγωγης, π.χ. : κρίνω, κριτής > κριτικός (με –ι) & Κρήτη > Κρητικός (με η)…συν-μαθητής > συμμαθητής (με δυο μμ) & έμεινα (με ένα μ)… , ώστε ο αναγνώστης να έχει βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, π.χ., φθογγικά: «ι παραγογί τις κρίτις», «ίνε ι αδελφί σου» = ορθογραφικά: Οι παραγωγοί της Κρήτης» & Η παραγωγή της Κρήτης. Είναι οι αδελφοί σου. & Είναι η αδελφή σου. Φθογγικά: "καλό, καλί, καλίς...." = ορθογραφικά: καλό, καλή, καλής, καλοί.....(με -ο,η,οι, αν μιλούμε για επίθετο) & καλώ, καλεί, καλείς..(με -ω,ει, αν μιλούμε για ρήμα). Ομοίως: ψιλή & ψιλοί & ψηλοί & ψηλή, λίρα & λύρα, κλίμα & κλήμα, λύπη & λείπει & λίπη & λυπεί & λοιπή & λοιποί

Όπως βλέπουμε από τα πιο πάνω παραδείγματα με τη βοήθεια των ομοφώνων γραμμάτων: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι)… διακρίνουμε οπτικά και τάχιστα τις ομόηχες λέξεις ή καταλαβαίνουμε για το αν μιλούμε για ρήμα ή ουσιαστικό ή επίθετο κ.τ.λ. ή αρσενικό ή θηλυκό ή κύριο ή κοινό όνομα κ.τ.λ. Επομένως τα γράμματα Ω, Η, Υ δεν είναι κατάλοιπα αρχαίων φθόγγων, όπως λέγεται, αλλά ομόφωνα των Ο, Ι για τους λόγους που προαναφέραμε.

Σημειώνεται ότι:

1) Οι Έλληνες, με την επινόηση των ομοφώνων, των κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων, καθώς και των ορθογραφικών σημείων, αν προσέξουμε, θα δούμε ότι γράφουν και μάλιστα μετά μεγάλης ευκολίας όχι μόνο ως το μαγνητόφωνο (ό,τι λέμε φθογγικά), αλλά και κάτι παραπάνω (ό,τι εννοούμε και ετυμολογικά). Με το μαγνητόφωνο (αν γράφουμε μόνο ό,τι λέμε φθογγικά) μπορεί να γίνει παρανόηση λόγω των ομόηχων λέξεων, ενώ με την ελληνική γραφή αποκλείεται, γιατί με αυτήν καταγράφουμε όχι μόνο ό,τι λέμε φθογγικά, αλλά και ό,τι εννοούμε ετυμολογικά (σε μέρος λόγου, τύπο κ.τ.λ.) με τη βοήθεια των ομόφωνων γραμμάτων, καθώς και των κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων. Παρέβαλε π.χ.: Αγαθή & αγαθή & αγαθοί, ποία & ποια & πια, κουτί & κουτοί & κουτή, κλίση & κλήση & κλείσει & κλίσει….

2) Αν οι Έλληνες είχαν ανακαλύψει στη γραφή μόνο τα γράμματα των φωνηέντων, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, δεν θα ήταν κάτι και τόσο το σημαντικό (απλώς είναι κάτι πιο απλό), αφού αντί αυτών στις γραφές που δεν έχουν γράμματα για τα φωνήεντα υπάρχουν ενδεικτικά σημάδια που μπαίνουν, αν απαιτηθεί πάνω ή κάτω από τα σύμφωνα που έχουν φωνήεν για διευκρίνηση. Το σημαντικό στην ιστορία της γραφής είναι και η επινόηση των ομόφωνων γραμμάτων ( ο & ω, η & ι & ι…) και η επινόηση των ορθογραφικών σημείων (τονικό σημάδι, απόστροφος, διαλυτικά) και η επινόηση των κανόνων ορθογραφίας. Σαφώς οι κανόνες με τους οποίους μπαίνουν στη γραφή τα ορθογραφικά σημεία και τα ομόφωνα γράμματα στις λέξεις (= το να γράφουμε π.χ. τα θηλυκά με –η, τα ουδέτερα με –ι,ο, τα ρήματα με –ω,ει…) είναι και αυτό κάτι το πολύ σημαντικό, γιατί, αν αυτά έμπαιναν στην τύχη, τότε η ελληνική γραφή θα γινόταν πάρα πολύ δύσκολη και χρονοβόρα στην εκμάθησή της.

3) Επειδή το ελληνικό σύστημα γραφής γράφει τις λέξεις ως έχουν επακριβώς φθογγικά και συνάμα ανάλογα με την ετυμολογία τους τη στιγμή που γράφουμε, ανατρέχοντας στα αρχαία ελληνικά γραπτά κείμενα μπορούμε να δούμε πώς ήταν επακριβώς οι ελληνικές λέξεις σε κάθε περίοδο της ελληνικής γλώσσας. Κάτι που δε μπορεί να γίνει σε καμιά από τις άλλες γραφές, γιατί οι άλλες γραφές άλλες καταγράφουν τις λέξεις ιστορικά (οι γραφές με λατινικούς χαρακτήρες: αγγλική, γαλλική κ.α.), άλλες ιδεογραφικά (κινέζικη, ιαπωνική κ.α.) και άλλες συμφωνικά (αραβική, περσική κ.α.).

4) Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου υπάρχουν ομόηχες λέξεις, τονισμένες και άτονες συλλαβές, προφορά με έκθλιψη, με συνίζηση, με συναίρεση κ.τ.λ. Ωστόσο στις γραφές των άλλων λαών (ινδικές, σημιτικές κ.τ.λ.) αυτά δε σημειώνονται – υποδεικνύονται, αφού εκεί δεν υπάρχουν ούτε ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφος κ.τ.λ.) ούτε ομόφωνα γράμματα (= τα: Ω(ω) & Ο(ο), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι)…) ούτε κεφαλαία και μικρά γράμματα, με τα οποία σημειώνονται αυτά. Στη λατινική και στις σημερινές γραφές με λατινικούς χαρακτήρες (αγγλική, γαλλική κ.τ.λ.) υπάρχουν απλώς και μόνο τα κεφαλαία και τα μικρά γράμματα. Επομένως όλες οι άλλες γραφές είναι, λίγο ή πολύ, κατώτερες σε αξία της ελληνικής ή πιο απλά καμιά γραφή δεν είναι τόσο τέλεια όσο η ελληνική.

5) Παρατηρώντας την ελληνική γραφή, αρχαία και νέα, βλέπουμε ότι εκεί αφ’ ενός τα γράμματα είναι απλά και σταθερού σχήματος, άρα εύκολα στην καταγραφή (ζωγράφισμα) και ευδιάκριτα στην ανάγνωσή τους και αφ’ ετέρου οι λέξεις γράφονται με τόσα διαφορετικά γράμματα όσοι και οι διαφορετικοί φθόγγοι των λέξεων, σύμφωνα και φωνήεντα, κάτι που σου δίνει την δυνατότητα να γράψεις οποιαδήποτε λέξη ή οποιοδήποτε ήχο, π.χ.: ε, α, αέρας, εε, εαα… Κάτι που δεν συμβαίνει στις άλλες γραφές, π.χ. τα γράμματα στην αιγυπτιακή γραφή είναι πιστές εικόνες όντων με συνέπεια εκεί να απαιτείται και κάποιο εικαστικό ταλέντο για το ζωγράφισμά τους. Στην σφηνοειδή και γραμμική γραφή τα γράμματα έχουν περίπλοκα σχήματα με συνέπεια και εκεί να απαιτείται και πάρα πολύς χρόνος εξοικείωσης - εκμάθησης και κάποιο εικαστικό ταλέντο για το ζωγράφισμά τους. Στις ινδικές και αραβικές γραφές τα γράμματα αφ’ ενός κολλούν μεταξύ τους και αφ’ ετέρου δεν έχουν σταθερό σχήμα με συνέπεια και εκεί να απαιτείται κάποιο εικαστικό ταλέντο και πάρα πολύς χρόνος εξοικείωσης – εκμάθησης

6) Μέχρι τον 14/13 αι. π.χ. οι Έλληνες είχαν άλλη γραφή, τη καλουμένη Γραμμική γραφή, που ήταν πολύ δύσκολη και γι’ αυτό επινόησαν άλλη, τη σημερινή αλφαβητική. Το σημερινό ελληνικό αλφαβητικό σύστημα γραφής δεν είναι δημιούργημα της στιγμής. Αρχικά δεν είχε ούτε ομόφωνα γράμματα ούτε σημεία στίξης ούτε ορθογραφικά σημεία ούτε κεφαλαία και μικρά γράμματα. Είχε μόνο τόσα γράμματα όσοι και οι φθόγγοι και όλα τα υπόλοιπα επινοήθηκαν σταδιακά. Πρόσφατα έγινε επινόηση – διαμόρφωση του τονικού συστήματος και κατάργηση των πνευμάτων από τους δημοτικιστές. Από τα ομόφωνα γράμματα Ο(ο) & Ω(ω), Ε(ε) & ΑΙ(αι), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) & ΟΙ(οι)…. που έχουν επινοηθεί στην ελληνική γραφή για τους λόγους που προαναφέραμε, τα Ω(ω), Η(η) είναι επινόηση των Ιώνων απ’ όπου και τα γράμματα αυτά λέγονται ιωνικά από τους άλλους Έλληνες.

7) Άλλο οι δίφθογγοι: οϋ, αϊ, εϊ, οϊ, υϊ = δυο φθόγγοι και άλλο τα δίψηφα γράμματα: ου, αι, ει, οι, υι = ένας φθόγγος. Στη γραφή οι δίφθογγοι διακρίνονται από τα δίψηφα γράμματα με τα διαλυτικά και το τονικό σημάδι, πχ: άι = αϊ, αί = ε..

Δεν υπάρχουν σχόλια: